یادبودی برای میترا…

 

تو را یك خبر ساده از ما گرفت. راننده كامیونی كه بی احتیاطی ساده ای كرده و تو را زیر گرفته بود. تمامش چند جمله بود. و در انتها از خون زیادی گفته بودند كه زمین را سرخ كرده، و هیچكدام به این فكر نكردند خون میترا، دختر خورشید، بوده كه بر زمین جاری شده…

میترا، دختر نور و روشنی، زود نبود برای رفتنت؟ اصلا فكر كردی به اینكه چقدر تنها می شویم ما؟ مگر به هم قول نداده بودیم كه درست را تمام كنی، بعد برویم پی آرزوهایمان؟ یادت هست می خواستیم یك موسسه فرهنگی داشته باشیم بعد برای بچه ها شعر بخوانیم و داستان؟ قرار بود شاعر و نویسنده شویم، روانشناسی و جامعه شناسی یاد بگیریم، و آن وقت كاری كنیم كه هیچ بچه ای مثل بچگی های ما حسرت نخورد. دختر مهربان دانشكده، یعنی دلت تنگ نمی شود برای ما و باقی بچه ها؟ تو كه آن همه مهربان بودی، تو كه وقتی راه می رفتی در و دیوار دانشكده هم سلامت می گفتند، واقعا ما را تنها گذاشتی؟ یعنی دیگر به دیدن مان نخواهی آمد، دیگر تند و یكنفس برایمان صحبت نخواهی كرد، طوری كه اصلا نفهمیم چه می گویی؟ دیگر پشت تلفن یك ساعت برای من شعر نخواهی خواند، شعر نخواهی گفت؟ حتی هیجان زده و احساساتی هم نخواهی شد؟ میترا، چطور باور كنم این همه نبودنت را؟

میترا، تك درخت سبز، روزهای دانشگاه یادت هست؟ پرواز، “عاشقانه های بی مخاطب” ، “تك درخت”ها، همه روزهای سرشارمان را فراموش كردی؟ چطور دلت آمد مایی را كه عاشق شعرها و نوشته هایت بودیم بگذاری و بروی؟ یادت هست آن روزی كه نوشته هایت در جشنواره نشریات دانشجویی مقام اول را كسب كردند؟ چقدر خوشحال بودی، بودیم…

یك سال درس خواندی تا ارشد قبول شدی. ارشد نرم افزار قبول شدن كار ساده ای نیست. دو به شك بودی بین علم و صنعت و تربیت مدرس، كاش تربیت مدرس رفته بودی میترا… اوایل چقدر دلتنگ بودی و باور نمی كردی كه عادت خواهی كرد به تهران، با همه شلوغی اش. كم كم اما داشت… فرصتش را به تو نداد راننده كامیونی كه نمی دید…

میترا می شود برگردی؟ برگرد تا امكان جبران داشته باشم، جبران همه كرده ها و نكرده ها، جبران تمام لحظات از دست رفته. لااقل خبری بده و بگو بی درد رفتی و آرام… میترا تمام جانم آتش گرفته، داغدارم، می فهمی؟ داغ خورشید بر دلم مانده دختر…

 

«هنوز هم که هنوز است رویا می کنم زندگی را…

همه چیز عوض شده. مثل همه چیز! آدم ها هم از کنارم رفته اند. شاید تنهایم، غریب تر از همیشه. راه می روم. خیابان های پائیز را رنگ می کنم. نفس می کشم. باد را میان پیشانی نگاه هایم می جنبانم. پلک هایم را روی هم می گذارم و بعد… انگار چقدر حرف دارم برای شنیده نشدن! واژه نیست که حرف هایم می ماند. گوشی هم نیست -دور زمانی آدم ها، فقط واژه هایی را ساختند که تاب شنیدنشان را داشته باشند. و همین یعنی دردی که هیچ وقت برای من تمام نمی شود…-

مهم نیست که چقدر یا چه پاسی از شب گذشته. شب و روز عین هم اند! همه اش انتظار. انتظار لحظه ی بعد که در پس یکی دیگر بیاید و بگذرد. تا زندگی بگذرد. تا من بگذرم…

کنار پنجره که می روم، سکوت یک شب بی نهایت پائیزی مسحورم می کند به سمت آسمان. آه نه! باز یادت رفت؟! هوای پائیز مدت هاست سرد شده دختر! مواظب باش این دست ها سرما نخورند -و ذهنت که انجماد رویاهاست…- که کاغذ بی نوشته عمرت را سر می دهد… - پنجره را باز نکرده، توی چشم هایم می بندم.

چای می ریزم. لیوان چای را توی دست هایم می چرخانم -گرمایش مثل خوابی که ندارم (!) دلچسب است و خواستنی-. می نشینم تا فکر کنم؛ هر چند بی نشستن هم، این کار را کرده ام. در واقع تمام لحظه های زندگی ام را اندیشیده ام. اندیشه هایی پست، آرزوهایی راکد، و تصوراتی موهوم… رویاهایی که کابوسشان را هر روز دیده ام.

لبخند… عجب خاطری بود که خاطره ساخت و رفت. و چه خوب رفت! -بی جنگل شدن- و من چه سخت ماندم! -تک درختانه!- رفتنی من بودم، ماندنی من شدم. قصه ی عجیبی نیست… نمی دانم چه مدتی ست، شبیه سال ها، که هنوز پا برجام. تک درختی که می گویند شجاع است، صبور است، و گاهی مهربان! و می شنود! افسوس که رهگذرهای بهار و تابستان، درخت را فقط برای سایه ای که پناهشان از خورشید باشد می خواستند -عجب! که خورشید ماندگارترین کس بود برای من…-. پائیز اما، یعنی تنها باش! زمستان یعنی تنها بمیر! و تک درخت یعنی حتی در نرفتن و اینچنین دل فرسا ماندگاری ات، توانی ست برای زیستن، در پناه فقط آسمان. و در بیرونِ همه ی حرف هایی که قِل می خورند و می افتند توی خودت!

امشب چقدر دلم می خواهد گریه کنم، مست شوم. دست هایم را روی صورتم می گذارم: چه سرد است؛ دست هایم ولی هنوز گرمند تا سفیدی هر کاغذی را به معلقی میان ماندن و نماندن بکشانند. که بی این، من هم سرد می شوم، یخ می زنم، و فراموش می شوم. درد عجیبی ست درد بودن، درد ماندن، درد ننوشتن، و درد نخواندن. شاید همه ی این ها یعنی درد زندگی و زندگی هم یعنی درد؛ شبیه لحظه ی تولد. شیرینی اش را نمی دانم که به مرگ می ماند یا نه! بگذریم. مثل همه ی قلب هایی که همیشه از کنار اشک هاشان گذشته ایم. مثل کسی که گفت “دوستت ندارم!”. مثل کسی که فکر کرد محبت، نیتی شوم دارد! مثل همه ی دوست هایی که هیچ وقت نداشته ایم. باز بگذریم؟ چگونه؟ از غربتی که می گذری و تمام نمی شود… از عشقی که هرگز به آن نخندیدیم و همیشه بهمان خندیدند. از نگاهی که نمی بینیمش. از کسی که نخواستیمش. یا از همین خورشیدی که صمیمی تر از ماه، بالای سر تنهایی تک درخت بوده و هست.

هنوز سرد است. هنوز این دیوار آجری بلند -که مرا یاد کابوس هایم می اندازد- تاریکی انداخته توی همه ی اتاقم؛ و توی همه ی نوشته هام. دست هایم هم دارند سرد می شوند. کاغد تمام می شود. چشم ها بسته می شوند؛ تا یک بار دیگر بروم به سمت برهوت فراموشی… خورشید که پشت ابرها برود، تک درخت که دل اش میان تنهایی اش بگیرد، رهگذری که نباشد حتی برای نشنیدن و ندیدن و حتی خودخواهی هاش، و بارانی که از این همه ابر نبارد… و کاغذهای پر از حرف هایی که خاک خورد و پوسید  و کسی نخواندشان…

شاید دیگر مجالی نیست برای ریشه دواندن در این دیار بی خورشید مانده. و پوسیدن. چشم هایم را که می بندم هیچ تصویری برایم رویا نمی شود جز دریایی که شبیه آرامش من است! پنهان! آخرین نگاهی که بهم لبخند زد یادم می افتد و … لبخند احمقانه ای می زنم. از همان ها که آن همه معنی پوچ داشت. کمی از خودم بدم می آید. ولی انگار دیر است. برمی خیزم! بی بهانه می روم، تا بهانه بیابم. لحظه های دراز و گذشتن های کوتاه را سپری کرده ام و هنوز سرگردان ترین پائیزی این غربتم. اینجا صمیمیت هیچ لبخندی به من زندگی نداده است. تصویر آن جنگل را -که برایم هیچگاه تعریف نشد!- پاره می کنم… گاهی برای آنچه که باید باشی، باید به همه ی احساست پشت کنی… همین که آخرین ستاره، رمقش را در برابر خورشید از دست داد، تک درخت را توی چمدان خالی ام می گذارم. همه ی درهایی که یک روز برای باز کردنشان خستگی کشیده بودم، می بندم و خسته تر از همیشه راه می افتم. ولی باور دارم که هیچ دری درست نبوده.

هنوز باد می وزد. هنوز خورشید نیست. هنوز برگ ها خشکند و می شکنند. و هنوز من باغبان ناشی تنهایی تک درختی هستم که -هنوز!- زنده است.

باید رفت.

باید بروم.

ابتدای راه، پائیز هم در آغازی ست برای این شهر و این آدم ها، و این راه. آرام قدم می گذارم، انگار باز هم دارم فکر می کنم، نه به برگشتن، نه به “لبخند”، شاید به کودکی هام، و کابوس های پر از هراسم، که حالا پشت سر می گذارمشان…

روبرویم جاده است. و تنهایی. و پائیز. و آن همه درخت!

و من… شبیه آخرین تک درخت می شوم…»*

 

* تك درخت/ نوشته میترا رضائی

Filed under كمی با خودم، كمی با شما |