دانشكده پیر ما تخلیه شد! یاسر تلفنی كه تعریف می كرد، از حس غریبی اش گفت و از غمش. راست می گفت، خاطراتمان در آن دانشكده پیر برای همیشه دفن شدند. دانشكده پیری كه با در و دیوارش، حتی با نیمكت های خسته و شكسته توی محوطه اش خاطره داشتم. دیگر هیچ كس نخواهد فهمید نشستن روی نیمكت آن سوی پرچین آن هم از صبح تا عصر چه طعمی دارد، دیگر راهروها از صدای خنده های ما پر نخواهد شد و هیچ كلاسی را قرق نخواهیم كرد برای با هم بودن هایمان… خاطرات چهار ساله ام در به در شدند…

وقتی زنی نتواند به ندای قلبش اطمینان كند آنگاه دیگر خیلی چیزها را نمی داند…

گاهی حسرت آدم های بی خاطره را می خورم. همان هایی كه می توانند با خیال راحت هر آهنگی را گوش بدهند. هر غذایی را بخورند. هر فیلمی را ببینند. هر پارك و كافی شاپی را بروند. هر خیابانی را پیاده گز كنند. هر شعری را بخوانند و هر كتابی را دست بگیرند… می ترسم از روزی كه تنها بمانم در شهری كه هیچ جا و چیز بی خاطره ای برایم نمانده…

پس خدای عزیز لطفا درخواست منو در اولویت قرار بده، ممنونم!

پ.ن: انگار لازم به توضیح شد كه منظور از كار ذكر شده در متن بالا مثلا كار در یك اداره یا… نبوده، بلكه كاری است از جنسی متفاوت و برای هدفی متفاوت. كاری برای ادامه پرواز…

توی سرویس، اولین ردیف سمت راست، كنار پنجره نشسته ام. می رسیم به ایستگاه بعد، با یك جعبه شیرینی در دستت ایستاده ای منتظر سرویس، مرا كه می بینی می خندی. دست تكان می دهم. دختر بغل دستی ام غریب نگاهم می كند.

تو می روی توی مغازه، من منتظرت می مانم. هرچند دقیقه یك بار برمی گردی و نگاه می كنی ببینی هستم، چه می كنم و… بار آخر چشم هایت می خندند. چشم های من هم می خندند. زنی كه از كنارم می گذرد با تنفر نگاهم می كند.

…

ممكن است از یك گفتگوی طولانی چیزی یادم نماند- حالا هر چقدر مهم و شیرین- اما به خوبی به یاد داشته باشم اولین باری كه به من زنگ زد- بدون اینكه كاری داشته باشد- چقدر خندیدیم بی دلیل، دقیقا بعد از هر جمله. و یادم باشد چه لذتی می بردیم از این همه نزدیكی و اعتماد…

پیش نوشت: می خواهم امتحانش كنم، همین روزانه نویسی را می گویم! تصویر بسازم، یك تكه از یك قصه را تعریف كنم یا احساسم را بنویسم! احتمالا لذت بخش خواهد بود.

- تو تا ابد شلوغ من می مونی! می مونی؟

- فكر كنم همیشه شلوغ و دیوونه و خل و اینا بمونم! هی، فكر كنم من از رو بُرو نیستم!

- نبایدم باشی، تو زندگی رو از رو می بری بالاخره!

دیشب بین كتاب ها، جعبه ها و بسته هایی خوابیدم كه همگی سرشار از دوست داشتن بودند. دیروز در هوایی نفس كشیدم كه سرشار از دوست داشتن بود. دیروز خندیدم، گریستم، خیس شدم توی رودخانه، حرص خوردم، خجالت كشیدم، شوخی كردم، بازی كردم، دویدم، نشستم، حرف زدم، شعر خواندم، ایستادم، دست زدم، هیجان زده شدم، غمگین شدم… دیروز من غوطه ور بودم در دریایی از احساسات. دیروز را به تمامی زیستم… و با وجود تمام دلتنگی ها خوشبختم كه این چنین دلتنگم، كه این چنین دوستانی دارم كه دلتنگ شان هستم. كه دوستانی دارم كه اشتباهاتم را می بخشایند بر من و دوستم دارند همچنان، دوستانی كه كاستی هایم را نادیده می گیرند و قوت هایم را بزرگ می بینند. در میان تمام مصائبی كه احاطه ام كرده اند خوشبختم كه دوست دارم و دوستم دارند…

اشك هایم تمام صورتم را خیس كرده اند، راستش دیگر نمی توانم بنویسم، من نمی توانم این همه دوست داشتن را در قالب كلمات بگنجانم… دوست تان دارم، همین!

پ.ن1: دیروز تولدم بود!

پ.ن2: تولدم تا امشب ادامه داشت! تازه عروس و داماد سورپرایزم كردن!

من دچار بیماری تنبلی مفرط در نوشتن شده ام! بدتر اینكه جدی خوانی هایم هم تقریبا تعطیل شده اند و بیشتر رمان و شعر می خوانم. خوب همه اینها یعنی باید چاره ای كرد! من هم دنبالش می گشتم كه خوشبختانه چاره خودش پیدایش شد!

آماتورهای قدیمی سعی می كنند باز دور هم جمع شوند، امیدوارم این مرتبه با ایده جدید بتوانند/بتوانیم دور هم بمانیم!

از همه كسانی كه دلشان می خواهد داستان بنویسند و بخوانند، نقد كنند و نقد شوند، بازی كنند و مهم تر از همه بیماری تنبلی مفرط خود را درمان كنند، دعوت می كنم به داستانگاه بیایند، مهمان من!!!

پ.ن1: وقتی به آماتورها سر می زنید كامنت ها را از دست ندهید!

پ.ن2: داستان بیچاره من هم ماند در آرشیوم! و من به این نتیجه رسیدم كه یك داستان می تواند بلاهایی سر آدم بیاورد كه آن سرش ناپیدا! باور ندارید داستانی كمی عجیب مثلا درباره عشق، مرگ، جنایت… بنویسید(ترجیحا با راوی اول شخص!) و بعد عكس العمل ها را تماشا كنید!